Błąd 410, znany również jako “Gone” w języku angielskim, co tłumaczy się na “Nieistniejący” w języku polskim, to kod odpowiedzi w protokole HTTP, który informuje użytkowników i wyszukiwarki, że żądany zasób lub strona został trwale usunięty i nie będzie już dostępny w przyszłości. W przeciwieństwie do błędu 404, który sugeruje, że strona nie została znaleziona, ale niekoniecznie została usunięta, błąd 410 jasno wskazuje na trwałe usunięcie zasobu.
Kod “410” jest używany, gdy właściciel strony lub zasobu świadomie usunął dany element i chce poinformować użytkowników i wyszukiwarki, że nie powinny oczekiwać jego powrotu. Wysyłając kod 410, można skuteczniej poinformować wyszukiwarki, że powinny usunąć żądany zasób z ich indeksu, ponieważ nie ma planów przywrócenia go.
Z perspektywy SEO (Search Engine Optimization), używanie błędu 410 może być bardziej efektywne niż używanie błędu 404 w przypadku trwale usuniętych zasobów. Wyszukiwarki mogą szybciej zrozumieć, że strona nie powróci i usunąć ją z indeksu, co może pomóc w utrzymaniu aktualności i jakości wyników wyszukiwania.
Warto jednak używać błędu 410 odpowiedzialnie i tylko wtedy, gdy jest się pewnym, że dany zasób został trwale usunięty. Jeśli istnieje możliwość, że strona lub zasób może być przywrócony, lepiej używać błędu 404.
Aby skonfigurować błąd 410 na stronie, można użyć pliku konfiguracyjnego serwera, takiego jak .htaccess dla serwerów Apache, lub odpowiedniej konfiguracji w przypadku innych serwerów, takich jak Nginx. W tych plikach można ustawić reguły, które wyślą odpowiedź HTTP z kodem 410 dla określonych adresów URL.
Przykład użycia błędu 410 w pliku .htaccess:
Redirect 410 /usunieta-strona.html
Ta reguła informuje serwer, że powinien zwrócić kod odpowiedzi 410 dla żądania dotyczącego adresu “/usunieta-strona.html”.
